Verliefd

De afgelopen week kwam het een paar keer voor. In het dal ligt de mist en wij steken daar net bovenuit. Het is alsof we hoog in de bergen wonen. De zon komt vanachter de boom door en schijnt een betoverend licht op het huis. Het is het zelfde licht als de eerste dag dat wij hier kwamen. Het is het moment waarop ik verliefd werd op dit huis. Ik sta te kijken en luister naar de oorverdovende stilte. Ik word warm van binnen. In de middag is de zon al zo lekker warm als hij op mijn gezicht schijnt dat ik met mijn stokbroodje-geitenkaas en mijn wijntje buiten eet. Niemand in huis. De kids op school, manlief aan het werk. Ultiem genot.

Landschap

Het fijne van een nieuwe omgeving is dat je zo gegrepen kan worden door de schoonheid ervan. In Nederland woonde wij echt in een heel fraai stukje van het land, maar op een gegeven ogenblik zie je dat niet meer zo omdat je er dagelijks bent. Langzaam sluipt dat natuurlijk ook hier erin. Maar toen ik van de week deze foto nam, was ik vooral gegrepen door de schoonheid en moest ik ook denken aan die mooie zonnige dagen in de Veluwe met al die gouden blaadjes, want dat mis ik wel. Wij kijken op de bomen en zitten er niet meer tussen. En tegen de tijd dat ze van kleur veranderen, begint het zo hard te waaien dat er geen houden meer aan is. De boom is dus of groen of kaal, maar die fraaie overgang zoals in Nederland is hier maar heel erg kort.

Genieten

Er gaat eigenlijk geen dag voorbij waarop ik niet even denk: Wat hebben we het toch zalig hier. Wat ben ik dankbaar dat ik in deze omgeving, in alle rust van mijn gezin kan genieten. De schitterende zonsondergangen, het buitenleven, zo dicht bij de natuur. Heerlijk met de kinderen hangen op mijn lounchebed of juist werken in huis en tuin of de bergen in trekken. Na een dag hard werken aan ons paleisje moet je ook kunnen genieten. We drinken koffie bij de pool en in de verte loopt een hert. Dit is waar we op hoopte. Of je zult krijgen wat je in gedachte hebt is altijd afwachten. Het enige wat je kan doen is erin geloven. Onlangs liet Jan nog weten hoe dankbaar hij mij is voor geloven in deze droom. Wat een geluk... ik knijp mezelf nog even om zeker te weten dat ik niet droom..... en nu ik dat zeker weet, ga ik Jan vragen of hij met mij nog even een duik neemt in de pool onder de bijna volle maan.