Compost

In het begin vond ik maar vreemd dat ze hier geen groen afval recyclen. Pas later kwam ik erachter dat vrijwel iedereen zijn eigen groentetuin heeft en of zijn eigen composthoop. Meestal is dat een afgelegen plekje in de tuin waar alles op elkaar gestapeld word. Wij hebben gekozen voor zo'n lelijke grijze plastic bak van het tuincentrum. Hij staat een beetje verdekt opgesteld, maar nog net dichtbij genoeg omdat we er toch geregeld ons eigen groenafval op moeten dumpen. Onze laatste visite recyclede netjes mee; plastic en karton in de gele bak, onze eigen gft en overig in de grijze bak. Maar toen realiseerde ik me weer dat hetgeen dat in de Nederlandse GFT gaat, niet op je composthoop kan. Alle gekookte etensresten, alsmede vleesafval kan niet op de composthoop. Mede omdat het beesten aantrekt.

laatste oogst

Terugkijkend op mijn eerste jaar "potager" vind ik zelf dat het best aardig is gegaan. Ik had geen idee waar ik moest beginnen, weet ik nog wel. Nu weet ik dat boerenkool echt niet in Zuid-Frankrijk gaat lukken. En dat mijn rabarber verbrand is omdat hij niet genoeg schaduw had. Ik had een byzonder goed jaar met courgettes en krijg steeds meer vraag naar mijn inmiddels befaamde zoetzure courgettes. Zelfs de Fransen vinden het lekker. Verder was het zalig om wortelen, aardappelen, sla en spinazie uit eigen tuin te eten. Dus volgend jaar durf ik weer wat meer, maak ik niet weer dezelfde maar nieuwe fouten en is het natuurlijk gewoon weer afwachten. Nu is het niet zo dat het nu voorbij is. Samen met de buurman hebben we de tuin weer maagdellijk omgespit na de lang gehoopte regenbui, want anders is er helemaal niet doorheen te komen. Ik ga dus nog wat sla planten en blijkbaar moet de knoflook er binnenkort in om die dan pas in juni of zo te oogsten. De laatste oogst waren de enorme butternutten. Ook deze ga ik maar uitdelen, want wat moet ik met deze hoeveelheid.

Vervolg groentetuin

Ja, we zijn toe aan stap twee van onze groentetuin in wording. Vorige week zondag waren we s'ochtends nog even naar een rommelmarkt (vide grennier) geweest. Direct aansluitend kwamen er dorpsgenoten langs die wat bleven drinken, waardoor we pas een paar uur later doorkregen dat die ochtend een andere lieve dorpsgenoot blijkbaar onze toekomstige groentetuin netjes vlak had gemaakt met zijn frees. Deze week heeft Jan direct palen gekocht om het hek aan te bevestigen en onze eerste bessen struiken zijn geplaatst. Het lijkt allemaal heel echt. Wie weet eten we dit jaar zowaar uit eigen tuin.

kleine rode tractor

Ik had jullie al vertelt dat ik een groentetuin heb gepland. Nu gaat dat hier allemaal wat anders als in Nederland. Als je iets geregeld wilt hebben, vraag je om advies en wacht je af tot je hulp arriveert. Ik had namelijk aan de buurman gevraagd of hij wist hoe ik het beste kon beginnen met de tuin. Natuurlijk moest mijn veld omgeploegd worden. Dit kon eigenlijk alleen maar met een tractor en aangezien ik die niet heb, moest ik iemand regelen die dat wilde doen. De adjunt-burgemeester had wel een tractor, maar liet weten dat de grond minder nat moest zijn voordat dat mogelijk was. Ik wachtte af en gisteren stonden ze ineens voor de deur. Een paar uur later kwamen ze terug met de tractor. Binnen de kortste keren had de prachtige kleine rode tractor het veld op zijn kop gezet. De volgende stap is dat de grond gefreesd moet worden. Maar blijkbaar moet dat ook met de tractor en is maart daar de beste tijd voor. Dus voorlopig lekker laten liggen en hooguit zaadjes uitzoeken.

Nieuwe wegen

Afgelopen week heb ik de tijd genomen om die drie hectaren die ons landgoed rijk is eens wat beter te bekijken. Een stuk bestaat voornamelijk uit bramenstruiken. Van bovenaf kon ik een vrije plek in het midden zien en ik vond dat er een pad naartoe moest lopen. Met een grote snoeischaar heb ik mij letterlijk een weg gebaand door deze rimboe. Wat een zalig gevoel was dat. Verder ontdekte ik een heel bos en nog veel meer. De stand van de zon riep mij terug naar huis, want een horloge had ik niet bij me. En inderdaad was ik net op tijd thuis om de kinderen te gaan halen. De dag erna heb een plek uitgezocht om de trap te vormen naar mijn toekomstige groentetuin. Eerst is er niets en met wat stenen en een schop heb je ineens een trap. Dat gevoel van creëren, je handen vuil maken is geweldig. Ik voelde de boerin in mij ontluiken. Ik vond het ook iets symbolisch hebben. Een nieuwe weg maken is voelen en kijken, hoe het landschap loopt. Je kiest de route met de minste weerstand, al is dat niet de meest gerichte weg. Je ziet er eerst niets in, maar om iets te creëren, moet je gewoon ergens beginnen. En dan ineens zie je de gehele weg.