Poepen

Ik heb altijd goede herinneringen gehad aan Koninginnedag. In mijn beleving was het meestal heerlijk lenteweer. Oudhollandse spelletjes, fanfares en versierde fietsen staan mij bij. Vorig jaar vierden we het bij de Nederlandse vereniging in Toulouse. Dit jaar reisde ik van Nederland naar Frankrijk tussen vele Nederlanders die naar hun tweede huisje reisden. Ik had dus even oranje-tompoezen mee kunnen nemen. Maar dat was ik helemaal vergeten. Die dag kwamen vrienden van ons aan in Frankrijk. Hun zoontje vond het wel jammer dat hij die byzondere dag had moeten missen. Toen ik hem vroeg wat hij dan het meeste gemist had, bleek dat de rommelmarkt te zijn. Ik beloofde hem een heuse Koninginnedag in Frankrijk. Dus trokken we naar de "vide grenier", maakten mutsen en gingen sleuteltje poepen. Het is zo gemakkelijk, maar zo leuk om kinderen op deze manier gelukkig te maken!

tv kijken versus buiten spelen

Onze emigratie had naast een aantal egoïstische redenen ook een aantal idealistische standpunten. Een daarvan was dat ik het idee had dat in Frankrijk, kinderen minder naar tv kijken en omdat het veel vaker mooi weer is, meer buiten spelen. Nou daar heb ik me op verkeken. Want ik ben geprogrammeerd door "slecht" weer. En dus zeg ik automatisch "ga naar buiten" als het mooi weer is, terwijl de ouders hier zeggen "kom maar naar binnen" want het is zo warm en de zon schijnt fel en dus zijn veel franse kinderen wit en kijken tv of zitten achter de Wii. Ik dacht echt dat ik dat ding buiten de deur konden houden hier. Maar als je er eenmaal een paar keer aan hebt geroken... Tja... dus krijgen de kinderen dit jaar een Wii voor hun verjaardag. Gelukkig kan ik nu wel afspreken dat er alleen tv wordt gekeken als wij nog op bed liggen en als we eten koken. En omdat het goed weer is kunnen ze kiezen of ze buiten of binnen iets doen, daar maak ik me dan maar niet zo druk over, want ze komen nu toch wel voldoende buiten. In Nederland had ik nogwel eens van die momenten dat je er uit moest, gewoon omdat de bedrukte dagen iets met het humeur van de kinderen deed, en zonder frisse lucht je hersens lijken te krimpen! Al met al wordt er dus wel meer buiten gespeeld, maar zijn de kinderen hier net zo tv verslaafd als in Nederland.

Vuilnisbakken kids

Binnen het dorp zijn niet heel erg veel kinderen. Maar diegene die binnen de dorpskern wonen worden over het algemeen ook nog eens binnen de hekken van hun huis gehouden. Nu zijn de tuinen hier gemiddeld genomen wat groter dan in Nederland, maar toch is het wel jammer. Nu hebben onze kinderen nog niet echt behoefte aan andere kinderen, want met zijn drieën hebben ze meestal wel een maatje. Maar toen de kinderen die tegenover de vuilnisbakken wonen buiten de deur mochten fietsen, wist Jacco ze te vinden. Ze mochten zowaar bij ons op de trampoline (welke al snel te klein werd met zeven kinderen). De dag erop was het feest snel voorbij. Stel je voor dat ze hier iedere dag op de trampoline zouden zijn, dan zou hun moeder ze niet meer zien. Niet snappende dat onze kinderen hun schommel heel erg leuk zouden vinden. Maar het erge is dus dat we nog steeds de namen van deze kinderen niet weten. En dus heten ze nog steeds de vuilnisbakken-kinderen. Gelukkig kunnen ze geen Nederlands.

eerste speelafspraak

Woensdag is de dag dat de kinderen vrij zijn en eigenlijk de enige mogelijkheid, behalve het weekend om af te spreken met vriendjes en vriendinnetjes. Ik had het al eens eerder voorgesteld om iemand uit te nodigen, maar toen hadden ze er nog geen behoefte aan. Nu was ikzelf ook iets zelfverzekerder met mijn Frans en probeerde het nog eens. Ja, ze wilde Hélène wel graag uitnodigen. Zo gezegd, zo gedaan. Ze zou in de morgen komen spelen. En aangezien hier iedereen stipt om 12.00 uur gaat eten had ik ze wel tegen tien uur verwacht. Dan konden ze mooi twee uurtjes spelen en hadden wij nog tijd voor ons Nederlands-schooltje wat we normaal altijd op de woensdagmorgen doen. Om elf uur was er nog niemand. Maar een kwartier later stonden ze dan echt op de stoep. Ik dronk even een kopje thee met haar moeder (ze heeft drie dochters) Ze vroeg of het goed was dat de middelste van drie jaar ook mocht blijven, want zij werd nooit ergens uitgenodigd. Ja, natuurlijk geen probleem. Toen ik vroeg hoe laat ik ze weer thuis zou brengen, stelde ze vijf uur in de middag voor. Ik schrok me wezenloos. Dat was niet de bedoeling, daar ging mijn hele dag en hoe moest dat met eten?? Dus assertief als ik ben, zei ik dat ik dat wel lang vond. Dus stelde ze vier uur voor. Oh..ja, nou dat is goed dan. Het is even wennen. Spelen is dus voor de hele dag en niet voor een paar uurtjes. Mmmm... Maar straks doen ze het een keertje andersom en dat geeft natuurlijk weer veel ruimte. Maar dan zal ik ze ook wel missen, want ik vind het juist zo fijn dat ze de hele dag thuis zijn. De lente moet maar snel beginnen dan kunnen ze vaak hier spelen.