Engels accent

Toeristen willen zich nog wel eens kwaad maken over het feit dat de Fransen zo weinig of slecht Engels spreken. Of ze kunnen het wel, maar doen het niet. Dit wordt dan ook vaak als arrogant opgevat. Ik daarin tegen wil het liefst niet in het Engels worden aangesproken. Ik doe namelijk erg mijn best om Frans te spreken en zodra ik antwoord krijg in het Engels, sta ik op mijn achterste benen en vraag mij af of mijn Frans niet goed genoeg is en waarom hij/zij mij niet gewoon in het Frans kan antwoorden. Het is natuurlijk bizar, de fransman doet zijn best; hij kan amper oefenen, heeft geen Engelstalige televisie, want alles wordt nagesynchroniseerd en moet de helft van de tijd verplicht naar franse chansons luisteren. Dan hoort hij aan de conversatie tussen mij en de kinderen of met mijn man, dat ik geen "echte" Française ben, en is zo klantvriendelijk om mij (in zijn optiek) in mijn eigen taal toe te spreken.  Afgelopen week waren we op wintersport in de franse Alpen. We konden dus lekker ons Frans oefenen. Maar men treft daar continu buitenlanders die de franse taal niet machtig zijn. De medewerkers van het hotel excuseerde zich op een gegeven moment voor het steeds aanspreken in het Engels; naar hun eigen zeggen kwam het door mijn licht Engels accent. Gevleid door deze opmerking heb ik besloten dat de fransen mij voortaan in het Engels mogen aanspreken. Misschien ga ik dan ook wel in het Engels antwoorden, alleen al om hun te helpen in het oefenen of omdat ze zo hun best doen. Maar voorlopig blijf ik alleen Frans spreken, want ik woon tenslotte hier. Maar ik begrijp dat dat verwarrend kan zijn.

Taal

Het blijft natuurlijk enorm belangrijk om de taal van het land waarin je woont te spreken. Om een bepaald niveau te halen heb je behoorlijk wat studie-uren nodig. Over het algemeen hanteert men de volgende getallen; voor het niveau A2 moet je tussen de 180 en 200 studie-uren maken; voor het niveau B1 moet je tussen de 350 en 400 uren studeren en voor B2 maar liefst 500 tot 600 uren. Gisteren ben ik gestart met een intensieve cursus bij Alliance Française in Toulouse. Iedere ochtend van 9 tot half 1 bevind ik mij tussen een groep 21-jarige Chinese jongere in deze heerlijke stad. Maar het nieuwe ritme, van vroeg op, een uur rijden, opletten, nadenken, huiswerk maken en dan nog gewone dingen als het bedienen van mijn klanten, de kids en het huishouden, is zeg maar even wennen. Maar ach...het is maar voor een maandje.

Zelfvertrouwen

Laatst had ik een dineetje van mijn schilderclubje ter afsluiting van het seizoen. Ik zag er best tegenop. De hele avond Frans spreken in een gezelschap (van vijf in dit geval) in een lawaaierig restaurant. Tevens was ik moe en enigzins saggerijnig. Toen ik mijn zinnen verzet had, werd het een hele leuke avond. We hebben gelachen en ik kon de meeste conversaties volgen en meepraten. Gelukkig kreeg ik complimenten over mijn taalbeheersing en dat gaf me echt een kick. Daardoor nam mijn zelfvertouwen dusdanig toe dat ik het aan durfde om onlangs mijn "workshop schilderen" gedeeltelijk in het Frans te doen.

Rêver

Het is algemeen bekend dat je in de bergen meer droomt. Dat komt door de hoogte. Hoe dat werkt of komt weet ik niet, maar bij mij is dat in ieder geval zo. Toen we dus vorige maand op wintersport waren, heb ik dan ook van alles meegemaakt in mijn dromen. En een van die dromen, was zowaar in het Frans. Nou, dat had ik echt nooit durven dromen, dat ik nog eens in het Frans zou dromen (volg je het nog...). Waar het over ging weet ik al niet meer. Ik voel me steeds meer vertrouwd met het Frans, maar goed zou ik mezelf nog steeds niet noemen. En of dat nu zegt, dat ik bewuster ben van de taal, of beter de taal beheers...ik weet het niet. Het heeft me gewoon verrast; Wauw ik heb in het Frans gedroomd!!!

Erotiek

Tijdens mijn franse les, blijkt dat ik steeds dezelfde fouten maak. Het woord QUE verbind, het zorgt ervoor dat een zin lekker loopt. Nadat ik weer eens dit essentiële woord vergat, zeg ik tegen mijn lerares; Oh, ik blijf die que-tjes maar vergeten!! Gelukkig kon ze er hard om lachen.

Sac à dos

Vandaag richt ik mij even op de ouders die hun kinderen willen voorbereiden op de franse taal. De Fransen zijn erg trots op hun taal en vinden het correct toepassen ervan ook erg belangrijk. Reeds op driejarige leeftijd wordt begonnen met voorbereidend schrijven en het herkennen en schrijven van hun eigen naam. Lang heb ik gedacht dat dit ten kosten zou gaan van creatieve uitingen, maar hier moet ik van terug komen. Ik heb vandaag mijn jongste zoon zien knippen en kleuren zoals hij nog nooit had gedaan. Dit had hij duidelijk op school geleerd, want thuis doet hij nooit mee aan knutseldingen. Onze emigratie ging eigenlijk te snel om iedereen goed voor te bereiden op de taal. Dit had ik wel willen doen. En er is dus ook veel verkrijgbaar om je kind te helpen bij het leren van de taal. De taalbijbel in Frankrijk heet hier "de bescherelle". Daarin staan zo'n beetje alle taalregels die er bestaan. Voor de kinderen is er een geïllustreerde versie. Ik heb de versie voor GS/CP/CE1. Daarnaast heeft uitgever "Milan Jeunesse" een enorme hoeveelheid abonnementen van tijdschriften, eerste boekjes en kaartspelen die heel erg aansprekend zijn voor de kinderen. Ze maken gebruik van leuke tekeningen, duidelijke goed opgebouwde opdrachten en stickers. Veel van hun boekjes en andere materialen zijn verkrijgbaar bij de grote supermarkten. Daarnaast zijn de leerkaarten van uitgever Cantecleer ook erg leuk en leerzaam. Deze worden uitgebracht onder de titel; mijn eerste 200 franse woorden. Onze kinderen hebben ook Frans geleerd door te kijken naar de DVD's van Dora, die namelijk vaak een franse versie kennen. Tijdens vakanties kochten we al Dora films in de supermarkt die ook een Nederlandse taal keuze hadden. Zo werd het riedeltje; "sac à dos" "sac à dos"......al snel een woord dat ik in mijn rugzakje kon meenemen.

Nonnen

Mijn excuses voor de lange schrijf stilte, maar ik was even in het klooster bij de nonnen. Nou ja, daar staat dit taleninstituut bekend om. Ik heb een intensieve Franse talencursus bij Regina Coeli in Vught gevolgd. Een volledige werkweek van half negen in de ochtend tot en met negen uur in de avond. Twintig uur multimedia training en vijftien uur privéles van vier verschillende docenten. Grammatica, conversatie algemeen en werkgerelateerd. Alles wordt toegespitst op jouw wensen en niveau. Blijkbaar bestaat er zoiets als een Europees Referentiekader. Daarin word onderscheid gemaakt in beginnende, onafhankelijk en vaardig taalgebruiker. Vertaald naar niveau A, B en C. Welke dan natuurlijk weer onderdeeld worden in A1, A2, B1, B2, C1 en C2. Dat ik vooruit ben gegaan staat vast. Welk niveau ik behaald heb ontvang ik eerdaags in mijn brievenbus. Het was naast verschrikkelijk vermoeiend ook erg gezellig. Wij hadden een groep van 8 franse cursisten die allemaal lekker fanatiek waren en ook buiten de geplande conversatiediners ook alle lunches en andere diners frans bleven spreken. Daarnaast zat ik in een fijne bed and breakfast, die me erg deed denken aan ons oude huis. Voor iedereen die het kan betalen (want goedkoop is het niet) kan ik het echt aanraden.

Schilderles

Sinds kort zit ook ik op een clubje net als de kinderen. Ik zit op schilderles. Voor maar liefst vijf euro kan je anderhalf uur bij Maggy zijn. De helft van de les hangt ze buiten het raam of staat ze op de gang te roken. De andere helft praat ze aan elkaar met verhalen, die ik nog amper kan begrijpen. Er word verschrikkelijk snel en plat Frans gesproken. Ik ben de enige die geen afbeelding natekent en de "juf" weet nog niet zo goed wat ze daar mee moet. Niet dat ik veel aanwijzingen verwacht, want diegene die dat wel nodig hebben krijgen ook maar heel minimaal aanwijzingen. Maar dat maakt niet uit. Het is heerlijk om een avondje weg te zijn. Ik leer nieuwe mensen kennen, ik leer meer frans en het franse schildersjargon. Al merk ik dat luisteren of praten en schilderen tegelijk mij niet goed af gaat. En het is gewoon weer erg fijn om iedere week weer een kwast in mijn hand te hebben. Want de beste resultaten krijg je toch pas als je iets vaak doet.

Toussaint

Toussaint is de naam voor herfstvakantie. In het totaal 10 dagen vrij die wij besteed hebben aan een mini-vakantie naar Cairo en een speedbezoekje aan Nederland. De Fransen hechten veel waarde aan historie. Museau's in overvloed en een bezoek aan de pyramides van Gizeh zal indruk maken op school. Toch denk ik dat de kinderen hun kamelenrit, het gave zwembad en hun bezoek aan de cockpit eerder aan hun vriendjes zullen vertellen. Het was dus weer helemaal super. Mij bleef vooral bij dat er nu ontzettend veel word opgeslagen in de koppies van onze kids; Storm kwam drie dagen later met de vraag; "Papa wat bedoelen ze, als ze zeggen KLM 554" (en helemaal in het engels he!) Hij had mogen meeluisteren over de radio in de cockpit. Engels kan hij nu probleemloos naast het Frans erbij leren alsof er een talenkanaal in zijn hoofd open staat. Machtig mooi.

Zuid en Noord

De camping waar wij staan, organiseert om de andere avond iets voor zijn gasten. De ene avond karaoke (waar het kabouter Ploplied de enige Nederlandse bijdrage was) dan weer cabararet of een filmavond. De film heette Bienvenue chez les Ch'tis. Mij leek het wel vermakelijk en ik ging kijken. Frankrijk kent een enorm scala aan luchtige Franstalige films. Vrijwel iedere avond kan je er een kijken op de franse tv. In vrijwel iedere film speelt ene Line Renaud mee (in deze film was ze de moeder van Antoine). De film gaat over een directeur van een postkantoor uit zuid-Frankrijk. Hij wordt overgeplaatst naar een kantoor in het noorden van Frankrijk. Naast de nodige vooroordelen levert dit een scala van spraak-verwarringen op. Noord-Frans is een andere taal, de klemtoon ligt anders. Zelfs met onvoldoende kennis van de franse taal, heb ik erg moeten lachen. Nu begrijp ik mijn vriendin die uit midden Frankijk komt. Ze vond het zo leuk dat onze kinderen al met een zuid-Frans accent praten. En als ik denk correct Frans te spreken, wil het niet zeggen dat het in het dialect begrepen wordt. Helaas konden we de film niet afkijken omdat voor het eerst in mijn leven, onze kinderen vroegen of ze naar bed mochten...omdat ze moe waren...het zijn nachtbrakers normaal.. iedereen verbaasd zich daar altijd over. Later hoorde ik dat de film zo'n succes is, dat het heeft geleidt tot het populairder worden van het Noorden.

foute tweeling

De taal blijft een prachtig iets, waarin we ons hele leven zullen blijven ontdekken. Onze meest recente ontdekking werd ons vertelt door een aannemer die bij ons langskwam voor het opnemen van de schade veroorzaakt door storm Klaus. Hij zag onze lieve kinderen (ja achter de tv zijn ze snel rustig) en vroeg hoe oud ze waren. Daarop speelde we ons vaste verhaaltje af: tweeling van 6 en de jongste is vier. Maar toen vroeg hij: "faux jumeaux ou jumelle?" Nee gewoon jumeaux, jongen en een meisje!! Maar blijkbaar zijn twee jongens een jumeaux en twee meisjes een jumelle, maar een jongen en een meisje een faux jumeaux (foute tweeling). Weer wat geleerd.

taal moeilijkheden

Een nieuwe taal leren is fascinerend. Zeker met de kinderen levert dat geregeld leuke combinaties op. De kinderen zuigen de taal echt op. Ze hebben twee dagen naar Belgische televisie gekeken en zeggen vervolgens; Mam, de maitresse had ook een kleedje aan. Voor ons is het wel iets ingewikkelder. Met name als woorden meerdere betekenissen hebben; voler betekend zowel vliegen als stelen, maar nog lastiger vind ik woorden zie heel erg op elkaar lijken, zoals; mari betekend echtgenoot, marie is echtgenote maar de mairie is weer het gemeentehuis, maar de burgemeester die daar werkt is weer de maire en omdat wij een vrouwelijke burgemeester hebben, spreek je over madamme la maire, maar zij is ook weer getrouwd (marier). Je snapt natuurlijk wel dat ik daar geregeld mijn tong over breek.