The End

Tot nu toe woonde ik ergens omdat ik er was geboren, er mijn werk had of er was gaan studeren. Door mijn emigratie naar Frankrijk leek mijn woonplek zo'n bewuste keuze, dat er nooit iets mis mee mocht zijn. En als ik dan op andere plekken in Frankrijk kwam of zelfs in Italie, betrapte ik me op de gedachte; zie je wel hier is het misschien wel nog leuker/mooier, of dit had nog beter bij ons gepast, of we hebben toch te snel besloten. Maar zo kan ik niet blijven denken; ik wordt er knettergek van. Dit is wat het is! Soms baal ik van het werk aan het huis dat we niet voorzien hadden, soms is het eenzaam omdat ik nooit volledig zal integreren puur om het feit dat ik nu eenmaal 38 jaar geschiedenis in een ander land heb liggen. Maar andere momenten zie ik ook weer heel helder dat we dit leven nooit in Nederland hadden gehad. De emigratie heeft gebracht wat ik er van verwacht had en meer, het leven is na drie jaar zo langzaam aan weer 'gewoon' geworden, maar de twijfel of je er ECHT goed aan hebt gedaan, die wil ik niet meer. Ik blijf en dit is wat het is. Mijn leven is hier, in dit dorp en in dit huis. Daar komt voorlopig geen verandering is. Niet dat ik daar aan twijfelde, maar toch. Ik heb een punt gezet. Nieuwe projecten zullen we altijd bedenken en ook wel weer uitvoeren. Op een of ander manier is dit inzicht voor mij ook de reden om te stoppen met de blog. De blog is mijn link met Nederland en zorgt ervoor dat ik de dingen continu vergelijk. Ik heb ervan genoten om jullie al die tijd op de hoogte te houden. Ik heb altijd het plan gehad om van gedeeltes van de blog en alles wat ik nog niet geschreven heb een boek te schrijven. Dus wie weet komt dat er ooit nog eens van, als ik de rust ervoor heb gevonden. Ik laat de blog voorlopig online zodat hij gebruikt kan worden als naslagwerk. Bedankt en tot ziens!!!!

Fin de l'Année

Nog een schooldag en dan is het 1e schooljaar alweer voorbij. De laatste week mogen de kinderen spelletjes meenemen en word er niet meer geleerd. Afgelopen maandag gingen ze op schoolreis naar het "base de loisir de st. nicolas". Ze hebben gespeeld, gevist en gepicnikt. Tessa vond het maar saai, maar Jacco had volop genoten. Ook op de afsluiting van het school was het een gezellig kneuterig samen zijn. We waren iets aan de late kant en werden persoonlijk door de directrice gebeld of we het niet vergeten waren. De kinderen konden blik gooien, plastic eendjes vangen en kegelen. Tevens hadden de kinderen een optreden voorbereid. Deze mochten ze s'avonds aan alle ouders laten zien. Met de kerst wilde Jacco nog met zijn knuffel op het podium en liep hij aan de hand van de juf. Nu stonden ze in het midden en vooraan de sterren van hemel te dansen. Tranen....tranen. En ik kon al helemaal niet meer stoppen toen er ook nog eens afscheid genomen werd van de juf die hun zo ontzettend fijn eerste jaar heeft bezorgd. Naderhand gingen we met zijn alleen eten van het zelf meegebrachte/gemaakte eten van alle ouders en werd het een gezellige avond, waarop de kinderen in tranen weggingen omdat ze echt nog langer wilde blijven.