Poezen

Iedereen die op het platteland woont heeft over het algemeen een hond, maar op zijn minst toch wel een poes. Ik heb nooit de liefde ontwikkeld voor deze beesten. Wellicht ingegeven door het feit dat ik er super allergies voor ben. Helaas heb ik dit ook doorgegeven aan Jacco. Dit tot grote ergernis van Storm want die wil niets liever als een hond. Maar inmiddels begin ik er zelf ook behoorlijk van te balen. Want zo'n poes heeft ook zijn nuttige kanten. Nu binnen de verwarming aan is en het buiten natter wordt zijn er weer met enige regelmaat muizen in huis te vinden. Had ik nu maar een kat dan was dat waarschijnlijk niet het geval. Gisteren was het net of ik een grote rups zag rennen. Het bleek een heel klein bijzonder muisje. Het is de wimperspitsmuis. Hij weegt maar 2 gram en heeft een supersnelle hartslag van 1511 slagen/min. Ik zie ze vrijwel nooit, en al helemaal niet in huis. Zal wel verdwaald zijn..net als die hagedis die van de week onder een kast schoot.

Jungle

Het allereerste dat Jan en ik doen als we opstaan is allebei naar onze eigen openslaande deuren lopen en eens goed de wereld in kijken. Genietend van het uitzicht, gaan we de dag tegemoet. Maar vanochtend werden we weer eens geconfronteerd met de harde werkelijkheid. De kat van de buren sloop als een ware tijger door de tuin. Toen bleef hij stilstaan.... Je voelde de spanning. Hij ging door zijn knieën.....begin te wiebelen met zijn achterwerk.... en mikte en sprong in de struiken.....En ja hoor... weer een klein konijntje....Jan zijn eerste reactie was om hem te laten schrikken, waardoor hij het konijn los liet. maar even later kwam hij zijn prooi alsnog opeisen. Tja...het is hier net een jungle!