Trappen

Het wil nog wel eens voorkomen dat kinderen die hier komen spelen met knikkende knieën onze trap op lopen. Nu is het juist een vrij luie trap, zoals dat in goed jargon heet. Hij is weleens waar vrij open, maar heeft gewoon een leuning. We begrepen er niets van. Nu bleek dat deze kinderen vrijwel nooit trappen lopen, omdat zij zelf in een nieuwbouw huis wonen, welke vrijwel altijd een bungalow is. Ook de oudere huizen, die vaak wel groot zijn, worden op de bovenverdieping niet bewoont. Tja, dat krijg je al je gewoon voldoende ruimte hebt om te bouwen he! Ik zelf vond het ook wel wennen, want het is ook supergoed voor je conditie om veel trappen te lopen.  Dat moet ik nu dus anders oplossen.

Nieuwe wegen

Afgelopen week heb ik de tijd genomen om die drie hectaren die ons landgoed rijk is eens wat beter te bekijken. Een stuk bestaat voornamelijk uit bramenstruiken. Van bovenaf kon ik een vrije plek in het midden zien en ik vond dat er een pad naartoe moest lopen. Met een grote snoeischaar heb ik mij letterlijk een weg gebaand door deze rimboe. Wat een zalig gevoel was dat. Verder ontdekte ik een heel bos en nog veel meer. De stand van de zon riep mij terug naar huis, want een horloge had ik niet bij me. En inderdaad was ik net op tijd thuis om de kinderen te gaan halen. De dag erna heb een plek uitgezocht om de trap te vormen naar mijn toekomstige groentetuin. Eerst is er niets en met wat stenen en een schop heb je ineens een trap. Dat gevoel van creëren, je handen vuil maken is geweldig. Ik voelde de boerin in mij ontluiken. Ik vond het ook iets symbolisch hebben. Een nieuwe weg maken is voelen en kijken, hoe het landschap loopt. Je kiest de route met de minste weerstand, al is dat niet de meest gerichte weg. Je ziet er eerst niets in, maar om iets te creëren, moet je gewoon ergens beginnen. En dan ineens zie je de gehele weg.