Vent du Fou

Vorige week was het weleens waar 20 graden, maar toch was het niet mogelijk om naar buiten te gaan, vanwege de wind. De wind kwam letterlijk uit een andere hoek als gewoonlijk, namelijk zuidoost. In Nederland vroeg ik me nooit af waar de wind vandaan kwam. Het waaide of het waaide niet en eigenlijk nooit zo hard dat het me belemmerde in mijn doen en laten. Nou deze wind deed dat absoluut. Lokaal word deze wind "De vent du fou" genoemd. Op die dagen kunnen de psychiatrische ziekenhuis rekenen op extra klanten. Het waren ook die dagen dat ik mijn ruzietje met Jan had. En later bleek ik niet de enige die ruziede in mijn omgeving. De wind jaagt je op, maakt je gestrest en erg onrustig. Toen de wind na drie dagen ging liggen, keerde direct mijn franse relaxte manier van leven terug en was ik toch maar wat blij dat ik hier op die berg zat en kon genieten van mijn geweldige uitzicht. Al kon ik het de dagen ervoor wel vervloeken wanneer ik de deur bijna niet dicht kon krijgen door de harde windkrachten.

P.S. Deze foto is niet bij ons genomen. Het illustreert alleen hoe sterk wind kan zijn.

Fijne Waaidag

...Het stormt. De wind giert door het Honderd Bunderbos. Poeh zit op een boomstam en luistert naar de wind. Woehi...woeoesjj......onderweg vliegt Knorretje voorbij. "Fijne waaidag Knorretje" zegt Poeh. "Waar ga je heen?" "Dat w-weet ik niet," piept Knorretje met een bibberstemmetje. "Vraag het maar aan de wind. Die is vandaag de baas!"...
Dit is een stukje uit een van Poeh's meest bekende verhalen. Ik moet er altijd aandenken als we hier weer eens zo'n waaidag hebben. De dag erna kan het windstil en zonnig zijn. Maar ik houd niet van de waaidagen. De luiken moeten vast en het gieren van de wind roept herinneringen op aan de grote enge storm van januari. Ineens is wonen op een berg, niet zo leuk. Maar als ik dan weer denk aan de manier waarop Poeh de waaidag tegemoed treed, word ik weer een beetje vrolijk en zeg ik gewoon tegen mezelf; Fijne waaidag!