Spanje

We zetten dus onze vakantie voort richting Spanje. We hebben een buggy gekocht voor 18,- die voldoet als rolstoel. Eenmaal over de grens realiseer ik me dat voor mijn gevoel de vakantie nu pas "echt" begonnen is. Frankrijk is al te vertrouwd. Ik spreek de taal voldoende en weet bij welke winkels ik wat kan vinden. Het bezoek aan het ziekenhuis is met onze 'carte vitale' een fluitje van een cent. Blijkbaar is vakantie pas echt vakantie als ik moet improviseren, de weg niet ken, de taal niet spreek en me erg bewust ben van de verschillen.

Ondanks dat we dus maar vier uur van ons huis zijn, zijn de verschillen overduidelijk. Bij het tolpoortje aan de snelweg staat weer een persoon bij wie wij moeten afrekenen. En ze zegt geen bonjour meer, maar ola. Maar tegen een uur of één als we graag willen gaan eten zijn de straten leeg (siesta). We zijn inmiddels gewend aan de franse tijden; winkels dicht tussen twaalf en twee, lunchtijd. Maar in Spanje doen ze er nog een schepje bovenop. Om vier uur gaan de meeste winkels pas weer open. Om een uur of zeven verzamelen de mensen zich op het dorpsplein, waar de kinderen een balletje trappen en de ouders nog wat drinken en alvast een paar tapas-broodjes nemen. Vanaf een uur of tien gaat men dan aan tafel om de avondmaaltijd te genieten. Gelukkig zijn de kinderen al wat gewend en schuift het schema nog wat op in de vakantie, maar dit was zelfs voor ons aan de late kant.

Nieuwe griep

Met de situatie rondom de Mexicaanse griep vind ik het toch wel moeilijker om niet in je "eigen" land te zijn. Hier heet de griep sowiezo anders namelijk: Grippe A, of nouvelle grippe. Toch bleek het niet veel uit te maken of je nu een buitenlander bent of niet, want eigenlijk weet niemand of hij nu wel of niet moet laten vaccineren. Toch is het wat ingewikkelder om aan informatie te komen als je de wegen niet kent. Dus heb ik menig moeder gevraagd wat zij gingen doen en ook de huisarts gebeld. Zo kwam ik er achter dat ik een bon nodig had alvorens ik mij naar het vaccinatie-bureau kon begeven. Natuurlijk ontving ik die de volgende dag. Ik heb dingen gehoord als; ja maar wij wonen op het platteland en eten goed, dus wij worden niet ziek. Het meest overtuigende argument vond ik dat kinderen met luchtwegen-aandoeningen een risicogroep zijn. Jan was vanaf dag een overtuigd. Ik daarin tegen heb mij moeten laten over overtuigen. Maar afgelopen woensdag togen we dan toch met zijn allen naar een centrum voor de vaccinatie. In ons geval de salle de fetes van St. Nicolas de la Grave. We arriveerde tien minuten voor aanvangstijd, maar konden direct in een behoorlijke rij aansluiten, die naar verwachting toch wel een uur ging duren. Ik had al gehoord dat je niet zoals in Nederland kon binnenstappen en met tien minuten weer zouden buiten staan. Nee,.. Frankrijk houd van bureaucratie en formulieren. Dus eerst aanmelden met de bonnen, onze carte vitale en een identificatie. Op naar het invullen van de formulieren waarin we verklaarden niet ziek te zijn of zijn geweest. Op letten dat je op de juiste plekken ja en nee zet. Maar de strikvraag zoals op Schiphol kwam niet. Daarna moesten we plaats nemen in de wachtruimte. Ieder moment dat er iemand een document met drie formulieren vast hield, zat ik op het puntje van mijn stoel of hij onze naam wellicht riep. Toen kregen we dus een gesprek met een arts, wat natuurlijk niets voorstelde. Hij controleerde alle vragen en bepaalde het medicijn. Blijkbaar waren er wel zes verschillende soorten. Daar kwam jan er wel achter dat hij ook kon kiezen voor een vaccinatie ook al had hij geen bon ontvangen. En dus kon hij weer van voor af aan beginnen en ging ik met de kinderen naar de volgende wachtkamer. Nou ja dit alles vind dus in een grote ruimte plaats. Toen we aan de beurt waren kregen de kinderen een voor een een prik in hun been. Ze gaven geen kick, vochten zelfs om wie eerst mocht en kregen een snoepje voor getoonde moed. Dan denk je dat je klaar bent maar nee, dan moet je dus nog door de laatste administratieve hobbel met de nodige stempels, en voila.. je staat twee uur later eindelijk buiten.